...

Niedzielnie

.

(Ilustr. Marzena Szymczak [MeryLu])

Sunday


Some day you will appear in my life.

As I will be waiting. You are worth waiting.

All my life I learned how to be with you.

All I went through was for you.
Pain of being betrayed, love substitutes, longing and memories, through which I stopped dreaming ...

You'll get endlessly more than you want and expect.
Or maybe just dream about it now, somewhere where you are?
Did you know I am waiting for you? I was, all my life.

It is an ocean of love in me. Unused sensitivity and fidelity.
Words that have not yet been spoken. I want to tell you now.

Only you.

There will be , "Always" and "Never" among them. "I will always be with you" and "I will never leave you." And, although, it is in me so much fear that you will want to go, that, one day, I can just lose you, I will remain with you. I will turn into a clasp for the cuff of your shirt. A button fastened in a hurry. Towel, you wipe your face in. Piece of paper, you write new stories on ...

And you will come one day and just embrace me. And you`ll give me a hug You`ll nevet let me go. And I will want to stay in your shoulders. In the shelter of your touch and warmth of words that you speak to me.

And you won`t let me go. You `ll say: "You have found me. Don`t look further." You won`t let me get away, even if I said through tears: " nothing will come out of it. "

I won`t feel so alone anymore. Loneliness will be a photograph pressed in an album in the attic of carelessly abandoned house where no one lives for years.

And, though, I will stand in the window behind the curtain, seeing you going back to... I would live for you to return. Because you'll be back. You will want that. And I will want it, as well.

And if I ever wanted to leave for somewhere and be back, I would leave you and come back to you.


And, one day, you will not have to convince me that Love exists. Because, love, in which you stopped to believe some day - was different. It was only a prelude to the overture of our feelings
For love, I stopped believing in - was different.

These were only two bars, conductor`s baton strikes before a real orchestra began to play.



(tłum. na angielski Agnieszka Podłucka)




-------------

Неразделни


Все някой ден Ти - просто - ей така - ще влезеш във живота ми.

Понеже аз Те чакам. И защото струва си да чакам.
Цял живот се учих как аз да бъда за Тебе само.

За Теб било е всичко, през което съм преминала.
Болката от изневярата, „любовта” в кавички, тъга и спомени, заради които
престанах да сънувам...

Безкрайно много ще получиш Ти от мен. Повече не би могъл да искаш и очакваш.
А може би сега мечтаеш точно за това, там някъде, където си?
Нима не знаеш Ти, че аз Те чакам? И чаках цял живот!

Във мен бушува цял любовен океан. Чувственост и вярност – непокътнати.
Думите, които нивга не успях да изрека.
И които искам да Ти кажа.

Единствено на Теб.

А всред тях ще бъдат „Винаги” и „Никога”. „Винаги ще бъда с Теб”
както и „Никога не ще Те изоставя.”
И макар да съм изпълнена със страх, че може да поискаш да си тръгнеш,
че мога някой ден да те изгубя, то ще остана аз при Теб.
Като бутониера на маншета Ти. Копче, закопчано в бързината. Кърпата, в която триеш своето лице. Лист хартия,
на която ще запишеш поредната история...

А Ти ще дойдеш някой ден и ще ме прегърнеш. Ще ме гушнеш здраво.
И вече никога не ще изпуснеш ме от твоята прегръдка. А аз ще искам в нея да остана.
В топлото убежище на Твоя допир и на думите, които ще ми кажеш.

И няма да ми позволиш да си отида. Ще кажеш: „Вече ме намери. Спри да търсиш.”
Да избягам – няма да ми позволиш, дори ако мълвя през сълзи: “Нищо няма
да излезе от това.”

И вече няма никога да се почувствам аз сама. Самотата ще остане като фотография,
потулена в албум - захвърлен нейде на тавана на стара празна къща, във която
от години вече никой не живее.

И дори аз някога да гледам скрита зад пердето на прозореца, как Ти се връщаш при онази...
То ще живея аз със мисълта, че ще се върнеш пак при мен. Защото ще се върнеш. Ти ще го
поискаш. Аз също ще го искам.

А ако аз бих някога могла да тръгна и после да се върна
- то ще е от Теб и после пак при Теб.

И някой ден не ще е вече нужно да ме убеждаваш, че има на света
Любов. Защото любовта, в която си престанал някога да вярваш
е била съвсем различна.
Била е тя единствено прелюдия към увертюрата на чувствата ни.
Защото любовта, в която също спрях да вярвам – беше друга.

Това били са само някакви там два такта, почукване на диригентска палка,
преди в оркестъра да прозвучи истинското изпълнение на музиканта.



(tłum. na bułgarski Plamen Rusew)



---------------

Когда-нибудь Ты просто войдешь в мою жизнь.

Потому что я буду ждать.
Весь мой смысл в ожидани Тебя.
Целую жизнь готовила себя для Тебя.

Все, через что прошла – было для Тебя.
Боль предательства, мираж любви и тоска воспоминаний...я перстала видеть сны.

Получишь больше, чем бесконечность. Больше, чем Ты мог бы хотеть и ждать.
А может быть Ты и мечтаешь об этом сейчас... где-то там, там где Ты есть...?
А знаешь ли, что жду тебя? Всю мою жизнь жду!

Я – это океан любви. Бесконечная чуткость и верность.
Слова, которые еще не успела вымолвить...
Которые хочу произнести для Тебя.

Только Тебе.

И буду среди них «Всегда» и «Никогда». «Всегда буду с Тобою» и «Никогда от тебя не уйду»
И хоть есть во мне страх, что однажды захочешь уйти, что когда-нибудь просто могу тебя потерять - это останется с Тобой..
Буду запонкой на манжете Твоей рубашки...
Пуговицей, застегиваемой наспех...
Полотенцем, которым вытираешь лицо...
Листом из блокнота, где будешь записывать свои истории...

А Ты однажды придешь и просто обнимешь...
Прижмешь и уже никогда не выпустишь из объятий.
А во мне не иссякнет желание в них оставаться...
В оберегании Твоего прикосновения и тепла слов, которые Ты мне произнесешь.

И не позволишь мне уйти. Скажешь: «Нашла меня. Не нужно больше искать».
Не позволишь мне убежать, даже если бы кричала сквозь слезы: «Ничего у нас с Тобой не получится».

Не почуствую себя больше никогда одинокой.
Одиночество останется фотографией в альбоме небрежно заброшеном на пыльном чердаке дома, в котором никто уже не живет целую вечность.

И хоть буду стоять в окне за зыбкой занавеской, наблюдая как возвращаешься к..., то буду думать, что возвращаешься. Потому что вернешься. Потому что будешь желать вернуться и я буду желать этого.

А если однажды вдруг захотела бы уйти, а потом вернуться – то только от Тебя к Тебе.

И когда-нибудь тебе станет ненужным убеждать меня в том, что Любовь существует. Потому что любовь, в которую когда-то не верил была иной... Была только прелюдией к увертюре нашего чувства...
Потому что любовь, в которую когда-то не верила я – была иной.

То были единственные два такта, легкие движения палочки дирижера, за которыми в оркестре началась настоящая музыка.



(Tłum. na rosyjski wred_ko)
(перевод wred_ko)


Oryginał tekstu, w języku polskim, na stronie 12, "NIEBIESKIE DNI"

Zapraszam niedzielnie...

Wielkanoc. Magia życia.

.

obudź mnie jak rozkwitłą wiosenną biel
jak zieleń, która przetrwała ciężki mróz
naucz wznosić się ku niebu
sycić błękitem i poranną rosą

ofiaruj mi garść jasności, by przetrwać noc
i ciemnicę śmierci
orzeźwiającym strumieniem słów
ugaś moje pragnienie

i przywróć mnie do życia
o, Panie

.

Iszhara

.



Jeśli miłość jest mrokiem – jestem boginią ciemności.
Jeśli jest jasnością – stanę się królową światłości.

Jeśli jesteś drzewem – opleć mnie sobą.
Uwięź moje nogi, bym nie podążyła czyimś śladem.

Niech zrosną się z Twoimi moje dłonie. Na teraz. Na potem.
Na trawiącą nas młodość. Na rachityczną starość.



Na kamienny grób.




---
Tekst do ilustracji Magdy P., na wystawę jej prac.
.

Ananke

.



Twoim przeznaczeniem było spotkać mnie.

Skosztować. Pokochać. Tęsknić. Łaknąć.
Nienawidzić. Odchodzić. Przebaczać.

Powracać.

Wznosić modły do nieznanych Ci bóstw.
Szukać odkupienia w pustynnej tułaczce.
Tonąć w ciszy piasku. Zasmakować samotności.


Odnaleźć siebie.




---
Tekst do ilustracji Magdy P., na wystawę jej prac.
.

Ty idź pierwsza

.

Ty idź pierwsza i nie obracaj się za mną.
Nie powinnaś już myśleć, że prowadzisz kogokolwiek.
Czas się skończył. Przestałem podążać za tobą.
Wszystko, co ludzkie dobiegło już końca.

Dalej poprowadzą nas anioły, jeśli będzie nam dana ostatnia łaska.
Na sąd. Do nieba albo do piekła. Albo na wieczną tułaczkę.
Idź, twój duch cię poprowadzi.

W ostatnią z dróg, które nigdy nie prowadziły donikąd.




---
Tekst do ilustracji Magdy P., na wystawę jej prac.
.

Spotka.nie

.


Spotkaliśmy się już, ale nie mogłaś wiedzieć, że to byłem ja.
Ten ja, którego poznałaś, który powstał w nagłębiej skrywanej myśli.

Niczego nie mogłaś się domyślić, bo czego można się domyślić, gdy wkoło tyle osób, gwaru i miejskiego zgiełku? Nie domyśliłaś się nawet wtedy, gdy w pewnej chwili stwierdziłaś, że chyba czytam z twoich ust, zanim jeszcze pojawią się w nich słowa.

Opowiadałaś o mnie mnie. Jakbym go znał. Jakbym miał dopiero go poznać.

Nie musiałaś wyszukiwać słów. Cytowałaś mnie.
A ja uśmiechałem się, jakbyśmy rozmawiali o wspólnym znajomym, który zniknął na długi czas i nieoczekiwanie pojawił się, zaskakując nas swoim powrotem i niewiadomą tego wszystkiego, co dopiero miało nastąpić lub nigdy nie miało mieć miejsca.

Balansowaliśmy gdzieś na krawędzi niedopowiedzianych zdań. Domyślny podmiot wprawiał w drżenie twój głos. I palec, który czasem kładłaś na ustach, by zatrzymać opowieść, którą miałem dopiero poznać, chociaż już znałem ją na pamięć.



W kieliszku wina zastygło światło
- skrzydełko owada uwięzionego przez bursztyn.

.

Czy to jest nasze miejsce?

.

Jeśli nic nie powstaje, to czym jest rzeka,
której źródło nigdy nie wysycha?
Czym jest wiatr, jeśli wciąż czujesz go na twarzy?
A czym deszcz strojny w miliony pereł?

Czym jest początek a czym koniec?
Czym przyjście, bycie, odejście?

Czym światło bez mroku, czym umierająca gwiazda w pełni księżyca?

Nic nie powstaje, nic nie znika.
W kamień, w wodę, w powietrze i w ziemię się przeistacza.
Powstaje z pyłu, z popiołów i ze słów bezdomnych,
kruchych jak szkło.

Gdzie są nasze wspólne zdjęcia, których nie ugościł żaden album?
Gdzie wspomnienia i marzenia wypowiadane na głos?

Gdzie jest dom, w którym zabrakło miłości?
I gdzie jest dom, w którym nigdy jej nie zabraknie?


.

Anioł drzewa

.

Niegdyś miał bezpieczne schronienie w murach pobliskiej świątyni. Dzisiaj chronią go korony drzew. Pamięta pożogę i wichury niosące spustoszenie.

Pojawia się, gdy wiatr przybiera na sile, lecz trudno uchwycić go wzrokiem...

Zawieszony między dniem powszednim a dniem sądu, pośród jednego dnia mogącego stanowić tysiąc lat lub pośród tysiąca lat mogących stać się jednym dniem. Zakorzeniony w wieczności, której trzon powszednieje upadkiem zrywanych przez wiatr liści. Zdradzany śladami bieli apokaliptycznej przepowiedni, w trzeszczących pojękiwaniach łamanych gałęzi, w rozdartym woalu unoszącego się na wietrze sukna.


Czy można dostrzec anioła w tle burzliwego mirażu?

Podążyć za nim, czy szukać przed nim schronienia?

.

Czy wiesz jak to jest...

.

Czy wiesz jak to jest, gdy nie czuję się kochaną?

Gdy najbliższy mi niegdyś człowiek, którego wybrałam, mija mnie obojętnie i unika patrzenia prosto w oczy? Czy wiesz, czym jest krępująca cisza, której nikt nie chce przerwać? Wiesz czym są rzucane od niechcenia, zdawkowe słowa, które odbijają się rykoszetem od pustych ścian?

Wiesz czym jest brak dotyku, czułości i zwyczajnego przytulenia; jak bardzo boli każda mijająca chwila nocy, gdy obejmuje cię tylko mrok?

Czy potrafisz zrozumieć, czym jest zstępująca na ciebie choroba? Nieoczekiwana, wyznaczająca inny bieg życia i pozostałego czasu? Czy potrafisz zrozumieć, czym jest nić życia, której można się trzymać wbrew wszystkiemu i czym jest nadzieja, którą z moich ust może odczytać tylko Bóg?

Czy potrafiłbyś przewidzieć najbliższe dni? Odkryć to, co nieodkrywalne dla moich najbliższych? Użyć jakiejś magicznej różdżki, by rozpromienić moje życie, nadać mu choćby kilku barw; czegoś, czego mogłabym się uczepić, nawet wbrew mnie samej i wszystkim tym normom, którymi kierowałam się przez całe moje dotychczasowe życie... Zapewnij mnie, że oczy znowu będą widzieć a uszy znowu słyszeć, że znowu będę mogła śmiać się do łez...

Czy wiesz, czym jest bezsilność, wobec której czuję się taka krucha? Czym jest zamykanie ust i tłamszenie w sobie najgłębszych lęków?

Czy potrafiłbyś sprawić, że znowu dostrzegę w życiu jakiś sens? Dotknąć mnie, obudzić z martwego snu, niechęci i najgłębszego ze smutków?


Czy w całej swojej mądrości potrafiłbyś uleczyć mnie słowem?


.

Ja się nie zaczynam, ty się nie kończysz...

.
















Spójrz, Kochana, ile życia upływa na obrazach wyświetlanych na panoramicznym ekranie magicznego kina. W ciągu niemalże dwóch godzin przed naszymi oczyma rozgrywały się sceny czyjegoś życia. Ileż dramatycznych sytuacji wydarzyło się w ciągu kilkunastu najważniejszych minut filmu! Pamiętasz muzykę, która dobiegała do naszych uszu, gdy delikatnie muskałem ustami Twój policzek? Zobacz, czyjeś losy zostały zespolone w jedną, nierozerwalną całość, która opierała się wichrom, nieuchronnym sztormom a nawet trzęsieniom ziemi.

Przypominasz sobie chwilę, gdy zadrżałaś z obawy o główną bohaterkę? Tak, to była ta sama chwila, gdy zacisnęłaś mocniej palce na mojej dłoni... Pomyślałem wtedy, że ludzkie losy sięgają szczęścia tylko przez parę chwil, które mogą wyznaczyć bieg pozostałego im czasu życia, że namiętności silniejsze od granic wyznaczanych przez obyczaje miejsc, w których było dane przebywać kochankom, wyznaczają drogę do niczym nieograniczonej bliskości - w niewytłumaczalny i zdawałoby się nieracjonalny sposób dla większości przyglądających się w niemym milczeniu osób.

A pamiętasz tę chwilę, w której rozległa się muzyka - nagła i dochodząca do nas ze wszystkich stron? Jakby lazury pogodnego nieba chciały zespolić się z soczystą zielenią traw, które zaczął zraszać coraz bardziej rzęsisty deszcz? Jak z ekranu dobiegły nas słowa o rozstaniu, gdy muzyka zamilkła na długą - zdawałoby się bez końca - chwilę zapadającej na sali ciszy? Jak diamentowo zaszkliły się nasze oczy?... Jak cichniejący rytm wyznaczał, niczym bicie serca, kruche jak szło życie?...

A pamiętasz tę krótką, wyrwaną z jakiegoś większego kontekstu scenę, w której kochankowie zaczęli budować anielskie skrzydła? Uśmiechasz się, przecież nie mogłabyś zapomnieć tej sceny. Każde piórko z namaszczeniem było przytwierdzane do delikatnego stelażu. Wiem, wiem, te osoby z tyłu wyśmiewały w głos nieporadne gesty filmowych protagonistów myśląc, że skrzydła niczym kolorowy latawiec wzniosą przygotowujących się do rozstania kochanków nad ziemią, ale my widzieliśmy w tym znak - powstawanie skrzydeł, którymi mogą stać się Słowa pokonujące najdalsze odległości. Każde pióro, mniejsze, większe, było namaszczane Słowem - to z nich powstawał wizerunek zamieszkałego w nich anioła... A wraz z nim symboliczny pomost rozwieszony między gęstniejącą ciszą rozstania a mającymi narodzić się Słowami, których genezy można by szukać w ogrodach Edenu...

Kochana, chwyć mocno moją dłoń - to rażące zewnętrzne światło, nie oślepi nas; złagodzi je błękitniejąca wokół nas aura. Spójrz, już teraz jesteśmy mijani obojętnie, niczym para niewidzialnych osób, która wyprawiła się w najbliższą z możliwych podróż wbrew zasadom fizyki; wbrew logice ustalanej przez pokolenia, pod prąd niczym niepowstrzymanego nurtu czasu...

"Tylko tak możemy istnieć..." - szepczesz do mnie widząc w moich oczach nieme potwierdzenie.
"Gdyby nakręcić film o nas, - odpowiadam po chwili wpatrując się w zwierciadła Twoich oczu, - na jego końcu nie wyświetlałby się napis "Koniec", - ktoś umyślnie pomyliłby napis z "Początkiem", bo film o nas nie może mieć początku ani końca, a jeśli już miałby je mieć, to w przewrotnej kolejności. Jeśli chcesz, możemy przełożyć to na nasze życie: Ty się nie kończysz, ja się nie zaczynam".

"Ja się nie zaczynam, ty się nie kończysz" - odpowiadasz mi z łagodnym uśmiechem...



---
na ilustracji: jedna z rzeźb Igora Mitoraja, fotografia z wystawy Lux Tenebris
.

Paris by night

..


.
Grudniowy Paryż jest miastem wypełnionym światłem i kolorami. W powietrzu czuć przedświąteczne zakupy. Nikt nie pamięta już dokładnie, czy Boże Narodzenie przypada na dwudziestego czwartego czy dwudziestego piątego grudnia. Noc tętni życiem. Miasto nie ma ochoty zapadać w sen. Zakochani wtulają się w siebie, gdy dmie mroźny wiatr. W myślach planują sylwestrowe szaleństwo...

Zimowy widok z okna

.

Śnieżyste puchości, śniegowe jasności.
I skrzenie na polach promienistości...

Gdy spoglądam przez okno, świat bieli się zimowym chłodem. W puchowej mgiełce toną elektryczne słupy. To, czego wzrok dosięgał jeszcze wczoraj, dzisiaj spowite jest zimową mgłą. Słoneczne promienie toną w szeleszczącej kołderce. Nad polami biel tajemnicy. Duchy polnych łąk wznoszą się do wybladłego nieba.

Zabłąkany przechodzień podąża w stronę słońca.



.

Mam takie miejsce w moim sercu...

.
"Choć nie znam się na przypływach
I mylą mnie gwiazdy
To nigdy się nie zgubisz
Choćbyś nie miała dokąd pójść

Mam takie miejsce w moim sercu
Na następne dwadzieścia lat,
Nie myśl, że trzeba się śpieszyć
Wystarczy do niego czasem przyjść..."

"I know nothing of tides
And i'm confused by the stars
But you can never get lost
When you've nowhere to go

And i've got space in my heart
For the next twenty years
So don't think there's a rush
Just come on over sometime"

.

Diamentowe naszyjniki

.

Tysiące kropelek osiadającej rosy z porannych, ciepłych mgieł... jak diamentowe naszyjniki, roztapiane ciepłymi promieniami słońca...






.

Baraka albo Błogosławieństwo

.

{film}

Chaos świata wduszony w muzykę duszy.

I płomienie. Palące się szyby. Spopielone katedry. Woda. Cząstki świata. Ogień.

Jest ponadczasowy spokój w tym filmie, mimo niepokojących zdjęć. Płynięcie brzegiem cierpienia poprzez kolczaste druty obozów koncentracyjnych. Wspinanie się na najpiękniejsze góry świata.

I milczenie.

Milczenie spojrzeń powielanych kolejnymi wcieleniami i niewymowność ust, układających się w księżyce zachwytu, zadziwienia, strachu i religijnego uniesienia.

Niepojęta i jakże bliska człowiekowi jest jego dusza.

To nieprawda, że Boga nie ma. Nie trzeba nazywać Go, przyozdabiać kwiatami słów spalanych na dymiącym stosie. Nie sposób Go nazwać w jakimkolwiek języku. Można unieść wzrok w Jego stronę. Uczuć obecności, wbrew myślom pleniącym się w uczuciu pogardy i zwątpienia.


Baraka.

Wznieś się w kierunku słońca zaćmionego księżycem. Wznieś się mimo świadomości, że Twój lot stłumi grawitacja. Zapal krzywą świeczkę, choćby jej płomień miał zaraz zdmuchnąć wiatr.

Jest ponadczas, który nas łączy. Mijany obojętnie przez naszych bliskich.
Są słowa obracające się w karmę naszych dusz.

I gesty, bez których nie powstałoby życie.


...

Słońce słoneczności...

.


.
Miłość jest bezinteresownym czynieniem miłości,
Tak jak słońce jest bezinteresownym promieniowaniem słoneczności.
Słońce jest słońcem w świecie heliosowym,
Miłość jest słońcem w świecie księżycowym.
Słońce jest słońcem w świecie jasności,
Miłość jest słońcem w świecie ciemności...

Cokolwiek pomiędzy ludźmi kończy się - znaczy: nigdy się nie zaczęło.
Gdyby prawdziwie się zaczęło, nie skończyłoby się.
Skończyło się, bo się nie zaczęło.
Cokolwiek prawdziwie się zaczyna, nigdy się nie kończy.

(Z Edwarda Stachury)


Wierzę w Miłość - w związek dusz, myśli, słów, związek ciał odnajdujących pełnię, w której jest jednocześnie zachłanność i całkowite oddanie; nienasycenie sięgające dalej niż siła mięśni, niż rozkosz i ból. Wierzę w Miłość, której nie powstrzymują żadne więzy, która Jest i zawsze Była.

Wierzę w Miłość, przed którą życie nie istniało, bo życie odradza się dopiero w niej.

Wierzę w Miłość. A nawet gdybym przestał w nią wierzyć, to nie oznacza, że jej nie ma. Wierzę w Miłość ponadczasową, która trwa bez końca i bez początku. Której nie wymawia się na głos; nie wymagającej wypowiadania słów: "Kocham Cię". W Miłość leczącą z choroby życia toczonego przez raka codzienności.

Wierzę w Miłość, która wypełnia najmniejszą komórkę, najtwardszą kość i ulotną myśl. Która nie umiera wraz z odejściem ukochanej osoby ani z grudką piasku rzucanego na jej trumnę. Która trwa nawet po przejściu przez wrota śmierci i nie wymaga niczego w zamian, gdyż jest utkana z płótna dobrej woli.

Wierzę w Miłość, która jest czarno-białą fotografią i tęczą wypełnioną milionami kropel... wierzę...

Miłość nie jest pożądaniem czyjejś duszy. Pożądanie czyjejś duszy jest po prostu pożądaniem. Pierwiastkiem wchodzącym w skład pragnienia - które może być, choć nie musi, elementem Miłości...

Jeśli Miłość jest, to można wyczytać ją z każdego Twojego gestu, z oddechu, pulsu serca, opadającego na czoło włosa... Można jej uczuć w każdym przygotowywanym posiłku, w spojrzeniu, w słowach i w milczeniu. Nawet w nieobecności. I w rzeczach, które zostały naznaczone Twoim dotykiem.

Związek bez Miłości jest jak martwa ryba na powietrzu.
Jak drzewo bez korzeni albo ptak bez skrzydeł.



Jak życie w ciemności, do której nie dociera Światło.



.

Przed wykładem

.

Jestem na parę minut przed spotkaniem z młodymi ludźmi.
Przyjdą na mój wykład.
Mam im opowiedzieć czym jest Miłość.
Opowiem im czym mogłaby być.
Albo czym chciałbym, żeby była dla mnie.
Opowiem jaka była. Jaka jest.

Opowiem o czekaniu, samotnym świcie i bezsilności.
O miejskim tramwaju i spojrzeniach przechodniów.
O kosmyku włosów, który przypadkowo musnął policzek.

Opowiem o suficie, na którym tańczą cienie.
O światłach nocnego miasta.
O balkonie, gdzie staliśmy.
I oknach pobliskich mieszkań, w których jedzono kolację lub brano dzieci na kolana.

Opowiem o krześle, na którym siadała. O sposobie, w jaki pochylała się, zakładała jedną nogę na drugą, jak patrzyła na mnie.

O zapachu, który jest na moich palcach.
I krwi za paznokciami.

Przyjdą, a ja opowiem im o jej plecach. O masowaniu skroni obolałej głowy, muskaniu potylicy, pieszczeniu szyi i rozluźnianiu karku.
O dotykaniu rąk.

Opowiem o Naszych Słowach, które goreją we mnie i przychodzą w każdej chwili dnia.

A może to oni opowiedzą mi o Miłości? Może będą wiedzieć więcej ode mnie?
Może role się odwrócą? Ta dziewczyna, która usiądzie w czwartym rzędzie; czy nie zechce opowiedzieć mi o ziszczeniu marzeń i o tym jak postanowiła uciec przed przeznaczeniem? Albo ten młodzieniec wyglądający na spokojną osobę; nie opowie o burzy w jego myślach, o statku wpadającym w sztorm uczucia targającego ze wszystkich stron jego losem? Albo ta kobieta siedząca z przodu; czy nie powie, że oddycha miłością każdego dnia, gdyż odnalazła swoją połówkę jabłka, chociaż do końca nie jest pewna, czy to nie On odnalazł ją właśnie? Czy sprzątaczka przychodząca po zajęciach, na której twarzy zawsze widoczny jest uśmiech i ujmująca mnie dobroć - czyż ona nie wie więcej o Miłości?

A może wiedzą więcej ode mnie?

Przychodzą pierwsze osoby.
Mówią: Dzień dobry, Ale dzisiaj parno, Chyba wieczorem będzie jakaś burza.

To będzie dobry dzień odpowiadam.

I wyciągam notatki. Z szufladek mojego serca.


.